غرغرهای شبانه

آن جایی از خودم مشمئز شدم که خودم را لای هزار حجاب پوشاندم. خودسانسوری کردم چون ترسیدم. از گزند نصیحت ناصحان و قضاوت قاضیان. از خشم فمینیست هایی که معتقد بودند عیب است دختر کلمات پایین تنه ای بگوید. از چشم غره فعالان اجتماعی و مصلحانی که هیرسای خواننده را به صرف داشتن شمایل و حرکات و صدای زنانه مسخره میکردند و در عین حال در مذمت تمسخر ساعتها نطق میکردند. از ادیبانی که فعل گاییدن را به کرات به کار برده بودند ولی معتقد بودند هیچ شخصی حق این را ندارد که انسانهای دیگر را در معرض واژگان رکیک قرار دهد. از ترس از پلیس ها.

ترسیدم چون ترسو ام. چون بنا به عادت دیرینهء آبا و اجدادم حرف مردم برایم مهم بود. بلد نبودم بگویم فاک ایت بابا و کار خود را بکنم. خود را پوشاندم و سعی کردم تبدیل به بانویی متشخص موقر مودب شوم که قرمه سبزی هایش حرف ندارد و خایه مالی را خوب بلد است.

نتیجه؟ هیچ. نتیجه، نگاه. نگاه به موجودی ضعیف که من باشم. دلیل؟ درد بی درمان روشنفکری, ایرِینیَن استایل.

Advertisements
  1. نگاییدن دهان خود شجاعتی می خواهد که اینجانب ندارد
    میترسم

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: