سوال: آخرین شب سال نود و دو را چگونه گذراندید؟ جواب: به لباس‌شویی و کسشر

ساقه‌ی لیسینتوس‌ها را که چیدم و در گلدان بلوری قرارشان دادم، و درست بعد از اینکه گلدان سنبل‌ها را که عوض کردم دلم یکهو گرفت.

دیروز صبح علی‌الطلوع رفتم تنها مغازه ایرانی شهر و سمنو و سنجد و نان‌نخودچی و نبات خریدم. بعد رفتم سوپرمارکت سبزی خریدم به قیمت خون اجدادم برای سبزی‌پلوی شب عید. بعد یکهو ور کافه‌نشینم لب به اعتراض گشود که از سنت بکش بیرون و به دنیای متفکران وارد شو، بلافاصله وارد اولین کافه شدم و در تراس جلوس کردم و فورا درخواست قهوه و روزنامه کردم و بلافاصله سیگاری آتش زدم که ژستم کامل شود، و سریع از صحنه عکس گرفتم و در اینستاگرام هوا کردم تا همه جهانیان بدانند. بعد از آنجا گلهای بنفشه زرد و قرمز و سفید خریدم و در بالکن کاشتم و شب بچه را بردم از روی آتش بپرد تا روح نیاکانش شاد شود. فقط سنبل مانده بود که امروز عصر بعد از کار خریداری شد. فردا باید شیرینی‌هایم را بپزم، گشنیز و جعفری و شوید و ساقه‌ی سیر را ساتوری کنم، بساط هفت‌سین را برپا کنم، بعد آشپزخانه را بتکانم و به اتفاق شوهر و دختر و دو دوست عذب آویزان بنشینم پای هفت‌سین و رادیو فردا. هیچ سالی در زندگی‌ام اینقدر مومنانه آداب نوروز را بجانیاورده بودم که امسال. خاصیت مهاجرت و غربت، آنهم غربتی بسیار دور و نامانوس از جامعه ایرانی، تورم رگ آریایی-اهوراییِ دوهزاروچندصدساله است. هرچه دورتر می‌شوی بیشتر چنگ می‌زنی به اصالتت. البته این درد انسانهای متوسط و عامی‌ای است که منم جزوشان هستم. عده‌ای چنان مرزهای روشنفکری و انتلکتوالیته را درنوردیده‌اند که در این مقال نمی‌گنجند. اما برای عامی‌ای مانند من که از بوی وایتکس و سرکه و سنبل دم عید به‌وجد می‌آید و هرروز با غرور به سبزه قد کشیده‌اش نگاه می‌کند، برای منِ متوسط که نهایت بلندپروازی‌ام نگه‌داشتن حاشیه امن زندگی‌ معمولی‌اش است، منِ نوستالژی‌زده‌ی قدیمی، منی که آخر آرزویم داشتن یک پیکان دولوکس مدل چهل‌ودوی قهوه‌ای رنگ با پنجره‌های سه‌گوشه‌ای که باز می‌شوند و گرداندن کافه‌ای کوچک در محله‌ای قدیمی و اصیل در تهران است، مهاجرت، مرا دچار عرق ملی کرده‌است. من از همان دسته‌ای هستم که با حرارت از آیین نوروزیمان برای اجنبی‌ها می‌گویم، وقتی کسی فکر می‌کند ایرانیان عرب هستند ناخودآگاه فورا جبهه می‌گیرم، من از همانهایی هستم که زعفران اعلا سوغاتی می‌آورم، از همانهایی که ایرانی بودنم را توی چشم جهانیان فرو می‌کنم. من یک آدم بسیار متوسط و عامی هستم. اگر قبلا مانیفست‌های روشنفکر پسند داده‌ام به‌دل نگیرید. یک تبی بود، آمد، و زود خشک شد و افتاد. اصلن می‌خواهم سنت و مدرنیته را باهم آمیزش دهم و «رزولوشن» سال نود و سه برای خودم بگذارم که تا آخر سال یک ایرانیِ خوب و موردپسند جهانیان شوم. چقدر در این لحظات دل‌گرفتگیِ آخرین شب سال نود و دو حال نوادگان کوروش کبیر را می‌فهمم. خدا عاقبتم را به‌خیر کند. عاقبت شما را هم.

Advertisements
  1. چه فرقی می کنه دلخوشی آدم کجا باشه،
    به پز روشنفکری دادن و به ریش کوروش خندیدن یا به بوی وایتکس و ماهی و لباسشویی و اون یکی.
    دلخوشی رو باید گذاشت یه جای امن که دست اغیار بهش نرسه و حالشو برد. از بس که کالایی است گرانبها و نادر.
    شاد باشی همیشه!

    • addledgenius
    • 20 مارس 2014

    میشه آدرس اینستاگرام را بدید که بیشتر در حال این پست قرار بگیریم ؟

    • بیا در گوشت بگم

        • addledgenius
        • 27 مارس 2014

        راست راستشو بخوای روم نمیشه بگم ؛ من اسمم توی اینستاگرام همین اسپریچو ئه !؟ به خدا من دزد اسم نیستم .
        espriccu
        ولی هیچ عکسی نذاشتم . با آغوش باز آماده ام شما دستور بدی من حذفش کنم از صحنه ی آلوده ی بشر .

        • دوست عزیز من تو اینستاگرام به این اسم نیستم. بعدم اسم تجاری من که نیست که کس دیگه نتونه استفاده کنه، راحت باش. فقط حقوق مولف رعایت بشه دیگه بقیه‌اش مشکلی نیست

            • addledgenius
            • 1 آوریل 2014

            حال ترش نکنید خواهشن . من تمام قد حقوق مولف رو رعایت خواهم کرد و محترم خواهم شمرد .
            حالا میشه بگید در گوشم ؟

  2. من گمونم بعد گودر دیگه پیش نیمده بود وبلاگ گرده کنم مگر اونایی که تو فیسبوک و توییتر منتشر میشدن و به چشمم میخورد. امروز یاد ایوم قدیم کردم دیدم چه خبطی کردم این مدت. بابا پست جدید میذاری بیا در گوشم بگو :*

    • بعد گودر بازار وبلاگ‌خوانی و وبلاگ‌نویسی از رونق افتاد واقعن. من ولی به فیدلی پناهنده شدم، بلاخره بهتر از هیچیه، حداقل میَبینیم کی چی نوشته. چشم، از این به بعد نوشته‌های جدیدمو تو توییتر شر می‌کنم، نه که خیلی چیزای مهمی می‌نویسم :))
      جیگرت را :*

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: